حبل المتین عشق

گفتم تب از تـو دارم ، گفتا تَبَت فُــزون باد
گفتم که آهِ من بین ، گفتا که از درون باد

گفتم که ماهرویا ، سنگدل چرا چنینی
گفتا دل چو سنگم ، با مستی و جنون باد

گفتم که از جمالت ، من تحفه ای نچیدم
گفتا که ظاهر است این ، در باطنم که خون باد

گفتم که تارِ زُلفت ، حبل المتین عشق است
گفتا که پیچ زلفم ، از خاطرت بُرون باد

گفتم خوش آن هوایی ، کز کوی یار خیزد
گفتا که دل مَبَندَش ، افسانه یا فُسون باد

گفتم به حسرت از آن ، لعلت لبت نشستم
گفتا که خوش نشستی ، سهمِ دلت سکون باد

گفتم که از تو رحمی ، بر ما رَسـَد نهایت ؟
گفت‌ ار چنین نباشد ، این قامتم نگون باد

گفتم که عاشقم من ، بر عاشقت نظر کن
گفتا که از فراقم ، آن قامتت چو نون باد

گفتم که بی قرارم ، یکدم قرار من شو
گفتا که بی قراری ، هر لحظه ات فزون باد

( مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن )

#رضارضایی « بیقرار »