کوی نگار

نیست در کوی دلم یک خبر از روی نگار
نیست در دشت دلم یک شَمه از عطر بهار

نه رقیبی که ز جورش دل خونم شکند
نه شب دور و درازی که خوریم سیب و انار

رفته آن یار سفر کرده و با خود برده
از دلم نور خدا، شور دل و صبر و قرار

مانده ام خسته و حیران به ره باد صبا
یک نفر کاش بیاید ز یمین یا ز یسار

قاب عکسی شده‌ام در وسط قصر خراب
یک نفر نیست زداید ز سرم گرد و غبار

کو‌ نشانی که بگیرم خبر از کوی نگار ؟
کو عیاری که مرا دور کند از غم یار ؟

مانده‌ایم ما و غم  یاد همان یار عزیز
نیست آن یار که هم‌دم شودم در شب تار

سجاد ممیوند