چوبه ی‌دار

نه شعری در سرم می روید این بار
نه باری می دهد این چوبه ی دار

نه شامم می شود صبحی دل افروز
نه صبحی میدمد بر این شب تار

نه دل آرامشی دارد در این دهر
نه عطری میوزد از سوی دلدار

نه شوری تا شری را وانهد سر
نه سوری در سری سرمایه ی کار

نه تابی تا تبی بنشانم از هجر
نه نایی تا نی ام بنوازدش زار

نه کس آیینه دارد بر دلی تنگ
نه چنگی می خزد در زلف گیتار

نه‌ مهری می شود در سینه پیدا
نه ماهی در شبی گردد پدیدار 

غلامم بر قدی بالاتر از سرو
که آزادانه می تازد به قدّار

حذر کن بیقرار از دل سپردن
بیا تا دل دهیم تنها به دادار

( مفاعیلن مفاعیلن فعولن )

#رضارضایی « بیقرار »