پیشدار

مرگ، فالوور قدیمی ماست
شوخی با شاعران
(نقد طنزآمیز بر شعر محمدرضا آزادبخت به سبک زندگی دیجیتال)

گاو یک‌چشم: اینفلوئنسر عصر جدید
شاعر می‌خواهد بگوید «گاو یک چشم» نماد دید محدود بشر است.
ولی ما امروز، خودِ گاو یک‌چشمیم. ولی حالا نمیدونم چرا خر دجال هم به ذهنم میاد یعنی تو ذهنم می شه گاو یک چشم خر دجال😎
با یک چشم در دنیای «خیلی واقعی‌تر از واقعی» و فیلترخورده زندگی می‌کنیم؛
مثل این‌که با پراید مدل ۷۸ سوار لامبورگینی شده‌ایم!
و با چشم دیگر، واقعیت خودآگاه را از زبان تلخ و بدعنق دیگران می‌شنویم.
تقدیر ما شده: مرگ در ورق‌زدن بی‌هدف و اسکرول بین «پست» و «پست‌مدرن» از صبح تا شب.
پیشداران: ادمین‌های شجره‌نامه
«مادر بزرگ پیشدار مادر» زنجیری که نسل‌ها تقدیر را با خود حمل کردند تا به شاعر برسد.
امروز اما این زنجیر در دست الگوریتم است، صفر و یک و بی‌رحم!
مادربزرگ با چراغ نفتی تقدیر می‌بافت، مادر با چراغ خواب، و ما با لایت موبایل.
پیام‌رسانِ تقدیر از «پیام شاد باش غزل» به «گیف و شورت مویی» تبدیل شده است.
پاییز: استوری نابودی پر از فیلتر
در شعر آزادبخت، پاییز مرگی دلفریب و طلایی است.
اما برای ما، پاییز فقط یک تم است: فرصت فلسفه‌بافی و کپشن‌نویسی زیر عکس برگ‌های مرده:
مثلا یارو نوشته زندگی یعنی رها کردن یا من و رهایی و این برگ یهویی...
و هیچ‌کس نمی‌پرسد: این همه برگ مرده، کی جمعش می‌کند؟
مرگ: لایک‌کنندۀ همیشگی
مرگ، همان نزدیک بی‌امان است که هیچ‌کس را نمی‌شناسد و بدون اجازه دست در جیبمان می‌کند.
اما در عصر دیجیتال، مرگ فقط وقتی احساس می‌شود که:
شرکت برق شیر فلک برق و قطع کند و به دنبالش وای فای قطع شود باتری در لحظه ای حساس و سرنوشت ساز به ۱٪ برسد و تو در به در دنبال یک شارژ باشی و از همه ی مرگ ها بدتر این است که پستمان لایک نگیرد 😱
نه، ما از مرگ نمی‌ترسیم، بلکه از دیلیت اکانت شدن توسط آقای ملحق عزیز و امثالهم می‌ترسیم!
برخیز! — ولی چطور؟
شاعر فریاد زد: «برخیز!»
اما ما با نوتیفیکیشن بانک از خواب پریدیم:
«مشترک محترم ضمن تبرک زادزوزتان موجودی کافی نیست!»
ولی برخاستن واقعی شاید یعنی:
گوشی روی حالت پرواز و سکوت باشد
برای چند دقیقه با هر دو چشممان نگاه کنیم، نه به صفحه‌ای دیگر، بلکه به خودمان
تعلقات، زنجیرها و لایوهای بی‌خود را کات کنیم

پایان‌نامه دیجیتال–عرفانی
آزادبخت گفت: ما اسیر پیشدارانیم.
امروز اما اسارت ما در دستان پیشنهادهای ویژه است!
رستاخیز نهایی ما روزی اتفاق می‌افتد که:

اینستاگرام آپدیت نشود....یوتیوب تعطیل شود......مودم مرخصی بگیرد
تا شاید ما ناچار شویم برای اولین بار، از گاو یک‌چشممان چشم بپوشیم و با چشم سوم به آینه نگاه کنیم بی‌فیلتر، بی‌کپشن، فقط خودمان و خودمان.

و آن‌گاه خواهیم دید:
مرگ، تنها فالوور قدیمی بود که همیشه منتظر ما بود، بی‌آن‌که حتی یک بار «آنفالو» کند.

خلاصه‌ی طنزآمیز
ما از پیشداران زمان ترسیدیم،
با پیچ سرنوشت و اون پیشداری که پیچ ها را می چرخوند بازی کردیم
با گاو یک‌چشم هم‌چشمی کردیم،بهش قول دادیم اگه بشه و گذاشتن آدم بشیم
با پاییز سلفی گرفتیم، به حال رفتگران پاییز تاسف ریزی خوردیم که آن همه جسد را باید جمع کنند
و تازه یاد گرفتیم برخیزیم، از این همه هیچ، و دنبال دکمه‌ی آپدیت روح بگردیم.
تا بفهمییم پشت اون نقاب بزک کرده ی کوه شکل چیه؟
رسولان تسلیم آسمانی را هم بی تفسیر رها کردیم و مرگ و خلاصه کردیم در این که چشم ها را باید شست ...