تکیه گاه

درود بزرگوار
روح همه پدران مظلوم رخ در نقاب خاک کشیده شاد
برای آمرزش همه آنها فاتحه و صلوات

حمید جان سلام روح پدر گرامی شاد از دور فیزیکی و نزدیک مجازی فاتحه ای نثار روح آن عزیز می کنم فقط یک عرض کوچک اگر فعل "هستی" در انتهای هر مصرع به این مفهوم است که روحش همواره در کنار تو و خانواده است منطقی و قابل قبول است و حتما همین طور است اما اگر از بعد سوگواری این شعر به وجودت الهام شده و اگر بخواهی سوگ و سوز شعرت را بیشتر کنی بجای هستی فعل بودی را بگذاری تکان دهنده تر می شود.
بسیار زیبا و غم انگیز سروده ای پاینده باشی

استاد بزرگوار، جناب آقای حمیدرضا نصرآبادی (طوفان)
این غزل، تندیسی از عشق فرزندی است که پدر را "فانوس راه" و "تاج سر" می‌خواند و در تاریکی جهان، او را "قلهٔ عشق" و "پناه جان" می‌داند. این اشک‌نگاشتِ ناب، یادبودی جاودانه برای تکیه‌گاهی از دست رفته است.
باشد که این نور بصیرت، همواره راه‌گشای تاریکی‌ها بماند.
قدح

سلام و عرض احترام جناب نصرآبادی عزیز
ارزشمند و زیباست
روح شریف پدرتان قرین رحمت و آمرزش خدای مهربان

درود جناب طوفان
بسیار عالی و ارزشمند

رفت از بر من آنکه مرا مونس جان بود
دیگر به چه امید توان ماند در این شهر

برادر بزرگوارم طوفان
درود بر شما و روح پدر بزرگوارتان
شعری زیبا در فراق سرودید
آرزوی صبر و نیرو برای شما رفیق جانم دارم
برقرار باشید

روحش شاد 🥀🥀
قلمتون سبز و روان

با سلام وارادت شاعرواستادبزرگوار
می آموزیم از تراوش قلمتان
قوالعاده زیبا بود
درپناه خدا
درود فراوان برشما