قصه ی شبانه

غزل غزل ترانه ای ، تو بیت عاشقانه ای
به مصرع لبان تو ، شکفته شد جوانه ای

منم منم که خسته ام ، به عشق تو نشسته ام
برای رفع خستگی ، تو بهترین بهانه ای

نوا و‌ نوش من تویی ، توان و توش من تویی
برای خواب هر شبم ، تو قصه ای شبانه ای

به شب که ماه من تویی که  ‌پیر راه من  تویی
به زخم دلشکستگی ، ضماد جاودانه ای

تو‌ بوده ای نیاز من ، تو قبله بر نماز من
تو محرمی به راز من ، که عشق عارفانه ای

تو گشته ای وجود من ، تو ساز و هم سرود من
تو‌ بوده ای ز بود من ،  چو نغمه عاشقانه ای

دوای درد‌ من‌ تویی ،  که بُرد نَرد من تویی
تو در حریم قلب من ، شکوه بیکرانه ای
 
تو بوده ای قرار من ،  تو شور و هم شرار من
برای بی قراریم ، تو‌بهترین نشانه ای 

      ( مفاعلن مفاعلن مفاعلن مفاعلن )

#رضارضایی « بیقرار »