شهر در خواب

روزگاران سرد و بی روح
کشتی بی خانه مانی طرد و بی نوح
بسته امید به زورق پوسیده ی مرداب
غرق در شب ، شهر در خواب

سایه های انزجار یک سیاهی
میرود تا انتهای یک تباهی
پشت پاییز زمان بی تردید
وهم رویای پرستو خشکید
راز گنجشک به شب داد خبر
گربه ها تیز کنید چنگ‌ و تبر
باز شب ،
باز هم شب و تردید به رویای جنون پیچیدند
به دعایی گنه آلوده شده ، رقصیدند
به سیاه دل بیرحم زمان پیوسته
حول یک محور عصیان زده می چرخیدند
بارها کوچ به دنیای قصاوت کردند
همه یاغی شده با مرگ جسارت کردند
می زدند دست به دامان خیانت بارها
قصه ی آدم و هوا و زمین را روایت کردند
غنچه ها در شب رویای جنون خشکیدند
باغبان های زمین خون شب را خوردند و ریا قی کردند

بهروز دارابی