همسایه استبداد

قفل ها را بر قفس در شام غم آویختند
ترس صد برخورد را در میله ها یش ریختند
دانه ها را جیره بندی کرده گاهی میدهند
قسمت ما را زِ نان مانند کاهی می دهند
بالمان را بسته تا پرواز را تمرین کنیم
چون فرو افتیم بخت خویش را نفرین کنیم
یادمان دادند پهلو بر قفس کمتر زنیم
قرعه ی بدتر شدن ها را سر بدتر زنیم
بر قفس خوکرده همچون خانه مان داریم دوست
آبمان گر میدهد صیاد هم از لطف اوست
اینکه استبداد با آزادگی همسایه است
بین ما تا آفتاب حائل فقط یک سایه است
سنگها را از ستم ما بی مهابا خورده ایم
بال وپر با دستمان چون بسته شد دل مرده ایم
حسرت یک پیله و پرواز از پروانه ها
همچو داغی مانده برمن بر تو وهم خانه ها