عقل و دل

کردم از عقل سوالی که بگو یار کجاست؟
آن همه حال خوشِ وعده‌ی دیدار کجاست؟

عقل گفت کار دل است این همه درد و غم تو
تو بگو آن همه پند ، آن همه اخطار کجاست؟

من که گفتم غم عشق سوز جگر دارد و درد
حال با من تو بگو عاقبت کار کجاست ؟

خاطرت هست که تو منع شدی از غم عشق؟
پاسخم را تو بگو آن همه انکار کجاست؟

دل بگفت: عقل کدام درد و غم از سوی من است؟
آن همه تهمت تو در  پی دلدار کجاست ؟

چشم ،دلداده بدید و  درد در جان من است
یک نفر گفت به تو، بخشش و ایثار کجاست؟

حال باشد همه تقصیر تو بر ذمه‌ی من
یک نفر هست بگوید به من آن یار کجاست؟

آنکه روز‌ و شب و هر هفته و هم سال من است
رازدارِ غم من  محرم اسرار کجاست ؟

یک نفر هست بگوید به من و عقل و به چشم
آن نگارنده عشق ، ماه شب تار کجاست؟

همه ناصح شده‌اند عقل عزیز چاره بگو
چاره کن درد مرا ، چارِ دل زار کجاست ؟

عقل گفت: «آنچه تو در جستن آنی ، آنی»
عشق در روح تو هست، آن گل بی خار کجاست؟

سجاد ممیوند