سراب توهّم

سـراب تـوهّــم

جـهـان بـرای خـرابـی بـه پـا شـد از اوّل
تــمــام هـسـتـی انـسـان فـنـا شد از اوّل

خوشا کسی که به دنیا دلی نبست و گذشت
و از ســراب تـــوهّـــم جــدا شـد از اوّل

خوش‌آن پرنده که در جرگه‌ی کلاغان رفت
کـز آفـت قـفـس و غـم رهـا شد از اوّل

شب آمد و من و پروانه‌های جان بر کف
شــروع قـصّـه‌ی دیـوانــه‌ها شد از اوّل

کـجـا ز سـاز شـکـسـتـه نـوای شـاد آیـد
من آن نی‌ام که لـبـم بی نوا شد از اوّل

مـران ز کـوی خـود آواره‌ی مـحـبـت را
بـه درد عـشـق تـو گر مبتلا شد از اوّل

گــرفــتــه راه شـکـوفـائـی تــبــسّــم را
غـمـی که در دل واسع بنا شد از اوّل

سید علی کهنگی  مهر  1404