حق بنده لری پرده ی پنداری آتیب لار
مین یول یولاغی سِیر اِئدیب اللّهه چاتیب لار
هر الده وِئریب لر اُ اَلی ننده آلیب لار
هر نکته دِئییب لر همانا گوش آسیب لار
بیر طایفا عناد کاردا مکافاته گِئدیرلر
بیر سلسله ده حق له ملاقاته گِئدیرلر
بیر فرقه سُئوینجک درِ کاشانه نی آچمیش
بیر زمره ده حسرتله دیشین بارماقا ساچمیش
بیر جمع مِئیِ پیرِ خراباتی قازانمیش
بیر قوم گلیب شیخ له مناجاته دایانمیش
بیر جمع چاتیب مقصدینه ایشله مه میش آز
بیر عدّه نه قدریده قاچار مقصده چاتماز
های های کی بو یوللاری آییق گِئت بنی آدم
از بس سپیلیب دن قورولوبدیر تله هر دم
یاردیم طلب اِئت سن اُ سحرخیز قوجالاردان
اورگن تکی سِئومک لیگی کونین ده اولاردان
قارداش بوراخ آزمیش گروهین دامنین الدن
کِ حقی آتیب، باش چیخادیب باطل اِئویندن
چون خلق ییغیشسینلا حقیقت بازاریندا
قورخوم بو کی کس ساتمیا آلمیش متاعیندا
آلچاق نظر اول سرو قدین حالینی بیلمز
بو جامه ده هر کیمسه یه اندازه بیچیلمز
یونگول یُؤک اولان قوشلارا باخ گُؤر یول آچیبلار
مُلکین بره سیندن چِئخیب افلاکه اوچوبلار
(۲۱۸/۱۴۰۴/۰۱/۱۷)
"ترجمه شعر فروغی به ترکی"
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
مردان خدا پردهٔ پندار دریدند
یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند
هر دست که دادند از آن دست گرفتند
هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند
یک طایفه را بهر مکافات سرشتند
یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند
یک فرقه به عشرت در کاشانه گشادند
یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند
جمعی به در پیر خرابات خرابند
قومی به بر شیخ مناجات مریدند
یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد
یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند
فریاد که در رهگذر آدم خاکی
بس دانه فشاندند و بسی دام تنیدند
همت طلب از باطن پیران سحرخیز
زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند
زنهار مزن دست به دامان گروهی
کز حق ببریدند و به باطل گرویدند
چون خلق درآیند به بازار حقیقت
ترسم نفروشند متاعی که خریدند
کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است
کاین جامه به اندازهٔ هر کس نبریدند
مرغان نظرباز سبکسیر فروغی
از دامگه خاک بر افلاک پریدند