_h4vh.png){kind=spacer}
 |
|
ارسال پیام خصوصی
|
سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید
منو کاربریانتشار ویژه ناب♪♫ صدای شاعران ♪♫پر نشاط ترین اشعار۲- *اعتراض* ۳- حاکمیّت .. ۴- 💔 آه... دیماه...💔 ۵- کابوس بوسه ۶- دنیایی غریب ۷- هوای تو 🕊 ۸- خشم دریا ۹- تخته نرد ۱۰- مُخِ تعطیل |
اشتراک گذاری این شعر
۲۹ شاعر این شعر را خوانده اند
محمدرضا آزادبخت،,ملیحه ایزد (محزون)،محمد گلی ایوری،زهرا حکیمی بافقی (الهه ی احساس)،میکائیل نجفی(سراب )،محمدکریمی (پویا)،زهرا كردستاني،دکتر سیدمحمدرضا لاهیجی،مجتبی رحیمی،جمیله عجم(بانوی واژه ها)،امیر وحدتی یگانه،علی نظری سرمازه،عباسعلی استکی(چشمه)،مرتضی میرزادوست،یاسر کریمی،امینی،مهدیس رحمانی،مریم رمضانی،ابراهیم کریمی (ایبو)،سیده نسترن طالب زاده،علی باصریان خلجانی (یاسمین)،صدیقه جـُر(ساحل)،مظفر جوینی،مسعود معادی،علیرضا حاجی پوری باسمنج راوی عشق،بهروز چارقدچی (مجنون)،لیلا برادران،فروغ فرشیدفر،سارا اخواننقدها و نظرات
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۰۴:۰۸
درود جناب دکتر لاهبجی زیبا وارزشمند و متفاوت سرودی
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۰۷:۰۲
درودها دکتر لاهیجی ارجمند  همواره گیرا و رسا مینگارید 
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱۲:۱۷
درود بر شما جناب دکترلاهیجی استاد عزیز کوتاه هایی زیبا و تامل برانگیزخواندم که هرکدام درپسش کلی حرفه  سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱۳:۵۲
درود استاد عزیزکوتاه و زیبا بودند
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۰۶:۳۳
درود و سلام و عرض احترام جناب دکتر لاهیجی معززسخنی نغز و زیباست روز خوش
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۰۹:۵۲
درود بر جناب دکتر لاهیجی عزیز..زیبااااست..
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱۱:۵۸
دانشمند گرانقدر، جناب آقای دکتر سیدمحمدرضا لاهیجیسپید شما با آن"راهی که به من نمیرسید" و فراخوان بیپسوند عشق، ژرفای ناکامی و سادگیِ هستهی محبت را با بیانی موجز و تاثیرگذار کاوید. این ایجاز شاعرانه، نشان از تبحر والای شما در ترسیم نقشهای پیچیدهی دل دارد. باشد که راههای نرفته،سرانجام به دیدار روشنایی رهنمون شوند. قدح  سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱۳:۰۶
عشقپسوندی ندارد فکرِ تهبندی نکن! درودها بر جناب دکتر لاهیجی گرانقدر. زیباست و دستمریزاد.
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱۳:۰۹
درود استاد لاهیجیبسیار مختصر و مفید و زیبا
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱۴:۲۲
کوچه کوچه میرفتراهی که به من نمیرسید! ┅═༅𖣔༅═┅┅═༅𖣔༅═┅ سپس پس میرویم وقتی از پسِ عشق بر نمیآییم! ┅═༅𖣔༅═┅┅═༅𖣔༅═┅ عشق پسوندی ندارد فکرِ تهبندی نکن! سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱۴:۲۵
سلام و عرض ارادت جناب دکتر لاهیجی گرانمهرخیلی زیباست و ارزشمند اشعار هاشور جذابیت خاص خودش را دارد تصاویر هم همیشه عالی و بی نظیر است آموختم از محضر مبارکتان
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱۶:۰۴
درود بر شما دکتر عزیز و کرامی زیبا سرودید در پناه خدا باشید
 سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۲۱:۱۲
کوچه کوچه میرفتراهی که به من نمیرسید درود و عرض ادب استاد دکتر لاهیجی ارجمند بسیار زیبا هستند و موجز همواره سلامت و برقرار باشید🙏  سه شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۲۱:۲۰
یکی از جالبترین و جذابترین موضوعاتی که بهش برخوردم این است که قریب به اتفاق، یا شاید بهتر باشد بگویم: همهٔ افرادی که به انحای مختلف یکسره (حال در هر محیط مجازی) برای خودشان نوشابه و برای حقیر قوطی کنسرو ایراد باز میکنند و حتّی در بیشتر اوقات متلکی و طعنهای نیز خرجم میکنند وقتی به صفحهشون با دیدِ مثبت مراجعه میکنم که شاید آگاهی حرفی که زده داشته و منتظر شعری شگرفم میبینم ای دل غافل داخل پیپ توتون سیگار اشنو دارد! 😊 چهارشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۴ ۰۳:۲۳
عرض احترام جناب دکتر!بی پایانی عشق و دشواری هایش به همراه تصویر صفحه مساویست با فضای احساسی عمیق مخاطب! چهارشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۴ ۱۷:۵۸
به تصویر درختیکه در حوض زیر یخ زندانیست، چه بگویم؟ من تنها سقف مطمئنم را پنداشته بودم خورشید است که چتر سرگیجهام را – همچنان که فرو نشستن فوارهها از ارتفاع گیج پیشانیام میکاهد – در حریق باز میکند؛ اما بر خورشید هم برف نشست. چه بگویم به آوای دور شدن کشتیها که کالاشان جز آب نیست – آبی که میخواست باران باشد – و بادبانهایشان را خدای تمام خداحافظیها با کبوتران از شانهی خود رم داده – خیشها _ببین!_ شیار آزادی میکنند در آن غروب که سربازان دل همه سوراخ گشتهاند. آزادی: من این عید سروهای ناز را همه روزه تازهتر مییابم در چشمانی که انباشته از جملههای بینقطه و از آسمان خدا آبیتر است. آزادی : ماهیان نیمه شب آتش گرفتهاند تا همچنان که هفته در قلب تو به پایان میرسد، دریا را چون شمعدانی هزار شاخه برداری آزادی که از حروف جداجدا آفریده شده است. دو فرهاد، پس از مه، یکی انتحار کرد و یکی گریست در بامداد فلج که حرکت صندلی چرخدار صدای خروس بود، و ماهیان حوض از فرط اندوه به روی آب آمدند. دو فرهاد هر یک با دلی چون عطر آب، حجیم لیک تنها با یک تیشه. زیر چراغ – ببین ! – آخرین خالِ دل این چنین سنگ شد که چشمان بیبی و سرباز فرار شن را از روی نان توجیه میکند. روز چندان طولانی بود که همسایهام چراغ را دوباره افروخت تا شاپرکان را بدان فریب دهد. همچنان که این پاییز فضایی – این سقوطی را که از یک یکِ ستارگان گرفتهاند – زیر پرچمِ پوستش که تمامی رنگهایش را بهار سپید کرده بود، حس میکرد. همهی آسمانِ روز با فقری زیبا همچون کف یک دست مرا تاجگزاری کرده ست؛ چرا که بر دردی شاهی کردم که از آن جز پارهای خرد نمیشناختم. دردی آمیخته با پروازی بیبال که میخواست به القابِ ناملفوظ چهار صد ملکهی روستایی که مرصع به خون بودند مهتاب را به ماه بیاموزد. تردید یک ستاره در شبی که با برف مست میکند. دردی که شما از من ذهنیتی خواستید که از فضای گرسنگیتان ملموس تر بود. تا خوری که مرگ، سکههای نقره را به صدا در میآورد، یک درد فلسدار که دو رود را بر شرق، دو مو را بر بدن راست کرده بود؛ دو رود شور بر شانههای لخت تو که سرت میان ستارگان گیج میرود. ستارگان به سوی قلبت جاریست تا قلبت را از بسیاری فلس بکشد. یگنسرگ کبوتران در آخرین بندرت – ای مرد ! – آبستن شدند؛ چرا که بی شک وصیت نامهی تو پر از دانه بود. چاههای شرقی در چشمان تو – ای مرد ! – به آب رسید؛ چراکه برف، قو را که از افق گردن میکشید تا مرگش را با آواز در بندرها پیاده کند؛ با دو دست بارور که بیگناهی را مدام به هم تعارف میکردند، فتح کردی. و زیباترین خمیازه را کبریت کشید به گاه افروختن تا سیمای تو حادثهای باشد در میان تاریکی. آن گاه که برگریزان، این کف زدن شدید بر میخاست برای نوحی، به شکل پیریی من که حتی مرگ خود را نیز باخته بود . در جهت هفت برادران که به یک زخم میمیرند، تو میتازی هم تاخت اسبانی که فرمان رهاییشان چون فرمان اسارتشان نوشته نیامده. آه، چرا باید من تو را شگفت بدانم در این جریان که از شگفت بودن همه چیزی عادی مینماید؟ و گرنه تو عادیترین موسمی که میباید به چار موسم افزود . و چشمان تو، راحتترین روزی که میتوان برای زیستن تصمیم گرفت. اینک خزانهای درپی از هم برگهای جوان میخواهند! میتوانستیم توانستن را به برگها بیاموزیم تا افتادن نیز توانستن باشد. من کنار کرهیی که سراسر آن دریاست به خواب رفتهام در خطوط سرگردان دست تو این گلههایی که از چرا باز میگردد. ماهیان خاکستری، ماهیان زاغ دیوانه، ناشتا در سپیدهی سردسیر عزیمت کردهاند. اگر باز هم بگویند فردا از تمام خاکسترها نان خواهند پخت، من میپذیرم که مزرعهها سوخته ست. در سر من – آن جا که جواهر، تب را بر اندیشهی شن سنجاق میکند – ماه با فشار رگبار به آخرین برج میغلتد. بیژن الهی  چهارشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۴ ۲۰:۱۴
درود جناب لاهیجی گرامی چقدر زیبا و خلاصه نسخه ی عشق را پیچیدی  سپس پس می رویم وقتی از عهده عشق بر نمی آییم
 چهارشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۴ ۲۱:۱۳
سلام و ارادت خدمت آقای دکتر لاهیجی، هنرمند و شاعر گرانمایه.مانند همیشه بسیار فصیح و زیباست. درودها نثارتان  پنجشنبه ۱۷ مهر ۱۴۰۴ ۱۳:۵۶
درود دکتر لاهیجی. موفق باشید.
 جمعه ۱۸ مهر ۱۴۰۴ ۱۶:۱۵
درود بر شما استاد گرامی جناب آقای دکتر لاهیجی بزرگوار 🌺🌸🌸 بسیار عالی سرودید واقعاً لذت بردم 🌺🌸🌸 جمعه ۱۸ مهر ۱۴۰۴ ۱۶:۴۲
دستبرد بزن به خوابهایمو به آن دست که مهماتِ بسیاری دارد پرتابِ مکرر چیزهای مجهولیست برای انفجار لایِ بیداریهای روزمره هیچ آژیری احتمال پرتابش را خبر نمیدهد همین دیشب یک حادثه از جوانیِ تقویم را انداخت وسطِ همین اتاق و دستهایش را در هم گره زد اتاق ترسیده بود میخواست خودش را زیر تخت پنهان کند اما تخت زودتر مچالهاش را زیر پتو به مردن زده بود و من دیدم آن دست شدتِ تخریب را به خوابهایم مخابره کرد و ناگهان یک درجه به انگشتِ اشارهاش چسبید این یعنی یک نفر در خوابهایم میخواهد بیداریام را به قتل برسانم اتاق دارد میسوزد و مچالهی تخت هم دیگر تکان نمیخورد ناگهان هزار سکانسِ سوخته با چند پلان روی دست از کمد فرار میکنند آن دست با گاز اشکآوری از توی کمد سرفههایم را گزارش میدهد با هزار آبان از توی چشمهایم میچکم پلانی لای لباسها گیر کرده و مدام اشک میریزد دود سیگاری تویِ روایتش فوت میکنم ناگهان طولِ انقلاب را میدوم و راسِ آزادی با عمرِ پلانش تمام میشوم باید به خوابهایم بروم و آن چیز مجهول را به مذاکره بنشانم تا نیمی از بیداریام را بردارد با تمام سکانسها و پلانهایش حتی جعبهی رازهایم را باید با نیمی از این زن بیدار بمانم اما دوباره آن دست در حال پرتاب است اینبار اوج روایتم را نشانه گرفته میخواهد به فراموشیِ تاریخی مبتلا شوم موهایم آتش گرفته بویِ سوختگیِ هزار گیسو توی شهر پیچیده میدانم این سر دیگر "زن" نخواهد شد بیداریام ترسیده میخواهد به خوابهایم هجرت کنم اما آن دست هنوز به فکر پرتاب است پستانهایم میسوزد دارم با چند لایه از خودم دود میشوم با صدایم نازکیام را ترک میکنم حتی در رحمام با جنینهای نیامدهاش میسوزم دارم با زنم دود میشوم چون ابری در پناهندگی آسمان اما آن دست نمیداند تگرگ هیچگاه احتمالِ دوری نیست! صحرا کلانتری جمعه ۱۸ مهر ۱۴۰۴ ۲۰:۴۲
شب خوشمؤسس و مدیریت محترم لطف، \"هاشور\" و \"فرانوشت\" را به گزینهٔ انتخاب قالب اضافه فرمودهاند از سیّد بزرگوار جناب ملحق و سرکارخانم عجم گرانقدر که پیگیری فرمودند صمیمانه تشکر میکنم!  جمعه ۹ آبان ۱۴۰۴ ۱۳:۱۳
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.
|
نقد و آموزشنظراتمشاعرهکاربران اشتراک دار
محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
|
|||||
نعمت طرهانی(پورمستان)
درود بر فرهیخ
مسعود مدهوش( یامور)
ابراهیم هداوند
سایان (سویدا) 
کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.