سکراتِ مزاجِ قمر

زَدِه‌اَم دَرِ عُزلَت اَز آیِنِه تا بِه صَفایِ نِگاهِ تو جان بِرَسَد
لَب اگَر کِه بِه ساغَرِ مُل زَدِه‌اَم خَبَرَش نَکُنَد بِه جَهان بِرَسَد

نگَرانَم از این که کرشمِه کُنی و تبسُّمِ گل خَطَری بِشَوَد
خَطَری شُدَنَش به یکی دو کرشمِه‌یِ دیگرِ تو به توان بِرَسَد

هیجان زده می‌شود آینه تا نِگَرَد به شُعاعِ تلألُؤِ تو
به فروغِ رُخَت شبِ ظلمَتِ دل قَدَمش به سپیدَه‌دَمان بِرَسَد

نَسِپُردِه جُنُون زَدِه دل بِه نِگاهِ تو کس چو منی که هر آیِنِه بر
شَرَری که به گلشنِ جانِ خزان زَدِه‌‌اَش زَدِه‌ای فَوَران بِرَسَد

تو مَنِیژِه و بیژَنَم‌ات نَه مَگر؟ به شِکُفتَنِ عشقِ تو در دِلِ من
تبِ جانِ ستم زَدِگانِ غمت، چه برهنِه بِه عُمقِ رَوان بِرَسَد

به عذوبَتِ عشوِه‌گَری که زبانزَدِ عالَمِیان شُدِه چون تو؟ عَسَل
فَقَط از لبِ لعلِ زِبَرجَدِی‌ات به مَذاقِ عَطَش‌زَدِگان بِرَسَد

تَر و تازِه‌تَر از عَطَشم بِه لَبَت عَطَشی نَکشیدِه کسی و خدا
نَکُنَد کِه صَمیمِ طَراوَتَش  از دِلِ سُوته بِه نَبضِ فَغان بِرَسَد

《قَمَرَ》ت مَنَم آن کِه کَمانِ هلالَم اگر شُدِه ماتِ جَمالِ رُخت
نَزَنند گَمانِه جُز این هَمَگان ، پَس از آن بِه عَیان رَمَضان بِرَسَد

به ارادت اگر که ثَمَر طَلَبی، سَکَراتِ مزاجِ قَمَر طَلَبِی
تک و تازِ طرب به خَطَر طَلَبِی، غزلم چو به دستِ بنان بِرَسَد