بیابان کبنه

درو.د بزرگوار
جالب و زیباست

درود بر شما

سپاس فراوان بابت حسن نظر شما

درود برشما

زیبا و پر معنی بود

ادیب ارجمند، سجاد فرهمند
رباعی شما از قرنطینه وجود تا بیابان کینه، تصویری تکان‌دهنده از اسارت درونی را ترسیم می‌کند که در آن باران پیام‌های عاشقانه، به جای رویش، به بغضی فروخورده در سینه بدل می‌شود. این تقابل هوشمندانه میان عشق و کینه، زندان بشری را در قفسی از خودساخته‌ها به تصویر می‌کشد.
باشد که این باران، سرانجام بر بیابان وجود ببارد.
قدح