علم دار وفا

 

علم دار وفا

 

ای علمدار وفا، ای ماه تابان حسین
ای امید تشنگان، ای سایه‌بان حسین
در دل دشت عطش، قامتت کوه یقین
در نگاهت موج نور، در دلت دریای دین

از همان روز نخست، کودکی در سایه‌ات
مهر زهرا در دلت، عطر حیدر در نگاهت
در کنار برادرت، درس مردی آموختی
در شبانگاه دعا، با حسینت سوختی

روز عاشورا رسید و دشت پر از التهاب
کودکان بی‌تاب آب، بانوان در اضطراب
تو شدی امید خیمه، تکیه‌گاه بی‌پناه
در دل هر کودک و زن، نام تو شد تکیه‌گاه

مشک را بستی به دوش، دل به دریای بلا
گام برداشتی به سوی علقمه با صد دعا
در نگاهت عزم یار، در دلت شوق وفا
هر قدم، کوه استقامت، هر نفس، ذکر خدا

باد می‌آمد ز صحرا، پرچمت بر دوش تو
دشمنان حیران ز غیرت، آسمان در گوش تو
خیمه‌ها چشم انتظار، کودکان در التهاب
تو شدی امیدشان، ای سپهسالار آب

دست‌هایت را بریدند، مشک از دستت فتاد
خون ز سر جاری شد و بر لبانت ذکر یاد
آب را دیدی ولی، یاد لب‌های عطش
بر لبانت خشک شد، آرزوی آب و عطش

در میان موج تیر و نیزه و شمشیرها
ایستادی استوار، بی‌امان از زخم‌ها
تا که افتادی به خاک، آسمان خون گریه کرد
کودکان با اشک و آه، دشت را ماتم گرفت

ای ابوالفضل وفا، ای شهید بی‌بدن
در دل هر روضه‌ای، نام تو جاری شدن
در کنار علقمه، پیکرت افتاده بود
مشک پاره، دست خونین، دیده‌ات بسته و بود

زینب و سجاد و شام، در عزایت بی‌قرار
در دل هر عاشقی، نام تو شد یادگار
هر محرم، هر صفر، روضه‌ها برپا شود
در عزای تو جهان، غرق سوگواری شود

ای علمدار حسین، ای امید کربلا
در دل ما تا ابد، جاودان و با صفا
در مسیر عاشقی، نام تو شد پرچم عشق
هر که با مهر تو شد، رسته از هر بند و رنج

در دل شب‌های تار، ذکر تو آرام ماست
در طلوع هر سحر، یاد تو الهام ماست
ای چراغ راه عشق، ای امید بی‌پناه
در دل آزادگان، نام تو شد مهر و ماه

در زمین و آسمان، نغمه‌ی تو جاودان
در دل هر عاشقی، قصه‌ی تو بی‌کران
ای ابوالفضل رشید، ای سپهسالار دین
در تو معنا شد وفا، در تو معنا شد یقین

هر که با عشق تو شد، سرفراز و سربلند
در ره آزادگی، رفته تا اوج بلند
ای علمدار حسین، ای شهید کربلا
در دل ما تا ابد، زنده‌ای با خون خدا