آدمی

آیا توان آن داری
که وفاداری را بی‌خستگی پذیرا باشی؟
یا همچو غم
که از وفای این تن
گاهی در بهانه‌ی اشک
یا دمی به عذر آه
از چشم وُ حنجره‌ام
راهی به گریز می‌جوید
تو نیز، لختی... هر چند کوتاه
راه به هزیمت می‌پویی؟

آری که سر سپردگان
بدین‌سان وفادار می‌مانند
باری که پایداری در وفا
ایثار می‌خواهد

با این‌که در این ظلمتِ بی‌انتها
تنها راهی که لنگان‌لنگان
امکان ادامه را مهیا ساخته
خیانت به خویش وُ دیگری‌ست،
همچنان بر عهدِ دیرینه‌ی انسان
استوار ایستاده‌ام،
که وعده‌یِ لمس هور
پایداری، تا گذشتن از
تاریک‌ترین لحظه‌ی شب است
که میعادگاهِ ادارکی از فروغ
ایستادگی، تا انتهای سیاهی‌ست

بگو آن‌قدر دوستم داری،
که می‌توانم
با ته‌مانده‌ی توان، و با آخرین نفس
به تو تکیه کنم
تا با هم نجوا کنیم :
نترس وُ تحمل کن، نور بر تاریکی پیروز است

با من
به هر زبان که می‌دانی،
زمزمه کن :
وفادار می‌مانم به آدمی
زیرا که " راهی به جز اینم نیست "
چرا که این، تنها راه آدمی‌ست

#عارف_اخوان