سنگ دل

بس است دیگر !
دلم را سنگ می خواهم !
دلم خسته ست ... خونین است !
دلی بی رحم می خواهم !
نصیحت می کنم خود را...
پیاپی ... بارها... کای جان من !
تا کی جفا دیدن ؟!
تو هم بد باش !
عجب نامهربانی عالمی دارد !
تو هم خودخواه شو !  خوش باش !
و من هر روز از بر می کنم درس جدیدم را !
پیاپی... پشت هم... صد بار !
ولی از نو دوباره ...
قلب من راه خودش را می رود... ای وای !
نمی داند فراموشی !
کجای کار می لنگد ؟!
مگر یک درس را ...
دیگر چگونه باز باید خواند ؟!
من از حفظم !
چه می گوید دگر ...
این درس دشوار فراموشی ؟!
تمام ذهن من درگیر این درس است !
مگر جز ذهن ،  چیز دیگری فرض است ؟!
ولی شاید !
نیاز من برای یادگیری فراموشی به جز ذهنم همین قلب است !
دلم دیگر جسور و پابرهنه نیست !
که بشتابد چنان شیرین و بی پروا ...
به سان کودکی سرخوش !
میان یادگیری ها !
دگر حسی ندارد او !
همان سنگ است !
و من شاید دگر هرگز نیارم یاد ...
دل بستن ! فراموشی !
و دنیایم شود تاریک و غمگین ، تنگ !
کنون دیگر چگونه من توانم کوفت ...
حتی میخی از آهن میان سنگ ؟!!!

زیباکشاورز