ماه در محاق

موم نرمم ، بی تو امّا سنگ خـارا می شوم
« تلخ تلخم با غزل کم کم گوارا می شوم »

مصرعی از باده با رخسـارِ بی نقصان یار
بیت بعدی نم نمَک واصِل به دریا می شوم

رهسپارم در رهت من تا سرانجامِ جنون
بیدِ مجنونی کنــارِ پای لیـــلا می شـوم

ساغری در دست ساقی باده ای در دست یار
مست و لایعقل به پایش شاد و شیدا می شوم

چون نشیند در کنـارم با هزاران عشوه یار
یک نه صد دل عاشقی پابند و رسوا می شوم

دل به تسخیرش هزاران فتنه کرده در جهان
فتنه گر ، یاغی و طاغی ، بی محابا می شوم

گم شدم در شاهراه عشق بی پایان تو
با نگاهی بر دلم آهسته پیدا می شوم

بیقرارم ، بیقرار از هجر ماهی در محاق   
من منم ، امّا کنارش کم کَمَک ما می شوم

        ( فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن )

#رضارضایی « بیقرار »