تا عمود تو.

مثنویِ «تا عمود تو» | با جایگزینی «عمود دل من»

من ز قبل از رسیدن، به تو مبتلا شدم
دل اگرچه نرفت، بی‌صدا صدا شدم

پا هنوز از زمین، رخصتِ سفر نخواست
دل ولی پیش‌تر از تمامِ من، رها شدم

بین این عمودها، ردِّ عطر تو پیداست
من در این راه، فقط به خاطرِ تو "ما" شدم

زیر چادر سیاهِ شب، یه شوقِ سرگردون
یه دعای نیمه‌جان، یه آهِ بی‌دعا شدم

عمودِ دلِ من... کجا نشستی باز؟
که تپید اسم تو، توی هر قدم، هوا شدم

من نیومده شکستم، تو نیومده گذشتی
راهِ عشقو بلد نبودم و بی‌ادعا شدم

پا پر از تاول و تب، دل پر از اشتیاق
یه مسافرِ گمنامِ بی‌کفن‌نما شدم

 

لمیا سلطانی ✍️