آتشِ خاموشِ رفاقت
شهادتی از زبان کسی که رفاقت را
چون نان، مقدّس شمرده،اما
در موسم سختی، با سکوتی تلخ،
طعم زخمِ بیوفایی را چشیده است.
غزل:
رفیقی کز لبِ خندان رسید و گفت: دلداری...
به وقتِ گریهام اما، گذشت از من به بیزاری
نپرسید از دلم هرگز، چه ویران است در سینه
تنم آتش، لبم لبخند، ولی جانم پر از زاری
شکستم تا نیفتد ننگ، بر نان و نمک هرگز
فقط بر حرمتِ دل بود اگر ماندم به ناچاری
تصوّر کن منِ ساده، نمیفهمم نیرنگ را
نمیبینم نگاهت را؟ نمی سنجم گرفتاری؟
من آن آتشِ خاموشم، که سوزان است در باطن
ولی از خاکِ رسم خویش، نسازم آتشِ جاری
به نانی دلخوشم بود، به لبخندی، به همصحبی
ندیدم آنچه باید دید، ندیدم حیلهپنداری
جوانی دادم و جان دادم و تنهاتر شدم آخر
نه یک آغوش ماند و نه کسی با من به دلداری
چو گشتم خسته از دنیا، چو افتادم زمین ناگه
همانها رفتند از پیشم، که بودندم سزاواری
به آنانی که در راهند، بگو شرطِ رفاقت چیست؟
نه همخندی، نه همجایی، که همدردیست در کاری
رفیق آن کسی باشد، که باشد در گرفتاری
نه آنکس کز تماشایت، بسازد زخم و بازاری
به یادِ همهی نارفیقانِ سودجو
جلیل میاحی
"همیشه یک نفر جا میماند..."
درود برشما
زیبا وتامل برانگیز بود
البته کمی لغزش وزنی دارد
ولی بسیار پر معنا بود
دریا دراستکان کسی ریختن خطاست
ازحد که بگذریم محبت صواب نیست
گاهی هم تقصیر خودمان است که محبت بیجا می کنیم به کسانی که شابسته اش نیستند
انتظار فهمیدن از هرکسی خطاست
باید در هرکاری اعتدال داشت
چون تجربه ثابت کرده که برای هرکه بیشتر مهربان باشی وحمایتش کنی نه تنها در هنگام نیاز ودرماندگی اصلا نیست و گاهی به جای همدلی وکمک بیشتر ضربه میزند
وعادت هم برایشان میشود. که تا یک ذره کم شود از محبتها دشمنت میشود
موفق باشید بزرگوار