چلیپای شکسته

غمگین از خود،
آزرده از سرنوشت.
سوار بر شکسته چلیپای تقدیر.
گرفتار در ورطه ی سیزیفوس...

کدامین نفرین؟!
کدامین طلسم؟!
کدامین طالع منحوس و شوم،
همزاد من بود؟!

روزها؛
تیره تر از شب.
شب ها؛
غمگین و منجمد
و آهی که به جایی نمی رسد...

در راهی مه آلوده،
سنگلاخ،
بی پاپوش و بی توشه ،
انبانی از بایدها،نبایدها،
گم کرده راه
با کوله باری از گناه ناکرده...

این رسم کدامین خداوند است،
که بی گناه را،
با گناه بیازماید؟!
کدامین بهشت،
راه اش از این دوزخ می گذرد ؟!

خسته،فسرده،
شب می رسد از پس شبی دیگر
و راه می سپاریم تا طلوع،
طلوعی همزاد غروب...