بلوطِ زاگرس

" بلوطِ زاگرس‌"

من بلوطِ زاگرس‌ام
ایستاده بر تیغِ قرون
با زخم‌هایی که بادِ مهاجر
در پوستِ من کاشت

ریشه‌ام در استخوانِ کوه
شاخه‌ام،
حماسه‌ی دهقان است در برابر تبر
و برگم
وصیت‌نامه‌ی نسلی‌ست
که خاک را به نامِ خویش
امضا کرده بود
با جوهرِ خون

باد
سال‌هاست که در گوشِ من فریاد می‌کشد
«آتش خواهد آمد»
اما من
سبزم
و رو به طلوع
دست برافراشته‌ام

کبک
از لابه‌لایِ من آواز می‌ریزد
و پلنگ
غرورش را به سایه‌ام تکیه داده است

من بلوط‌ام
فرزندِ سکوتِ سرخ‌فامِ کوه
و پسرخوانده‌ی صاعقه و برف
هر سال،
بهار را
از پاره‌های یخِ زمستان
می‌زایم

من، نه درخت
که ضمیرِ نخستِ بیداری‌ام
در شعرِ زمین
مرا بسوزان
از خاکسترم
تیری خواهد رُست
که قلبِ فراموشی را
خواهد شکافت