ای عزیز ترین قربانی
که در همه ادوار تاریخی
تو را به مسلخ برده اند
همیشه وقتی پیش پای غرور
تو را به خاک می افکنند
و وقتی او
با آن لباس های فاخر و پا پوش های چرمینش
از آن بالا
نگاهی از سر ترحم و حقارت به تو می افکند
و تو درتیغ نگاهش
جز فخر وبرتری و حس پیروزی
چیزی نمی دیدی
که دلت را می خراشید
ودر آن دم که از تو می خواست
آخرین سخنات را بر زبان آوری
تو می گفتی:
"من" تنها حقیقت موجود در جهان هستی ام
حیات وزندگی شما
در من خلاصه می شود
وبا من معنا می یابد
کشته نمی شوم
همیشه زنده ام
باقی می مانم
وشما هر لحظه
بار نامرئی وجود مرا
بردوش خود خواهید کشید
واز قربانی کردن ونادیده گرفتنم
ندامت بزرگ ورنج بی پایانی
گریبانگیرتان خواهد شد
بطوریکه
چنان مستاصل ودرمانده خواهید ماند
که هر روز آرزو می کنید
کاش می شد
به گذشته باز گردید
واز این تصمیم خانمان سوز بپرهیزید
ولی افسوس
که حتی اگر صدها بار نیز بازگردید
باز هم مرا قربانی خواهید کرد
وشما نمیدانید که عامل تمام رنج هایتان
همین یک اشتباه کوچک بود
ای کاش
مرا به رسمیت می شناختید
می پذیرفتید
وانگونه که شایسته بود
پر وبالم می دادید
آنگاه زندگی تان
حال وهوای دیگری می گرفت
و ای عشق عزیز
چقدر آگاهانه وزیبا و دقیق
آینده مان را دیدی
وسرنوشت مان را پیشگویی کردی
در باب عشق❤️
درود برشما
زیبا قلم زدید