تقدیر خفته در پستوی زمان(درخت

کولی هزار مضراب گنه آلود
دوباره بر سیمهای زرین تار شکسته اش چنگ نواخت
تا کودک فلج را برای رقص آخرتش بردواند
مردگان متحرک از شفق تا فلق
بدنبال روح خود سرگردانند
درینجا دستها در تابستان یخ میکنند
 و قهوه های  کپک زده
نفرینهای بظاهر عاشقان را 
در چاه دنیا سرازیر
پنج ریالی گمشده ی زیر فرش مادربزرگ
باز به کارگاه سکه ساز سرکوبگر برمیگردد
تا تغذیه کنندگان از لاشه انسانها
بعدِ هر جنگ جهانی به پایکوبی بپردازند 
 کلاغ تک چشم نشسته بر چنار خشکیده کنج قبرستان
ناله های گورخواب مسلولی را زمزمه میکرد :
"منزلی خواهم ساخت از چوب آبنوس
سپس تمام دانه ها را خرد کرده 
 به دست 'تقدیر' خواهم سپرد
که عالم آهی از سر آرامش بکشد "
من در گذار از پس کوچه های شیشه ای 
خفقان را لمس میکردم
باد خاطرات را از پس سرم گذر میداد
 رگهای گسسته 
ریاضیات بدنم را در خود حل کردند
و بزرگترین پرسش ادوار 'خفته در پستوی زمان'
پای بید سرخ مرا به خواب ابدی فرو برد
چرا؟!........