شعر شرقی

نمیدانم
از سکوی کدام سیارک انتحاری
به مردمک چشمانی پر جاذبه پرتاب شدم
که حتی فرصت نشد به منظومه‌ی مژگانش چنگ بزنم
من آن ذره نورم
محکوم به حبس ابد در سیاهچاله ی نگاه
زمزمه ای آهسته در انحنای زمان
بی نیاز از حس بقا
نه بویی،نه رنگی نه آوایی
سیال در ابعاد ذهن،ذهن،ذهن
رک و بی پروا
چون شهابی در مه
ای چراغداران غرب!
شعر شرقی من زاییده ی روشنی نیست
او میراثی است از خلأ

عادل دانشی خرداد 1404