پست های وبلاگ

وزن پردازی و قافیه پردازی پیشرو (۱)


ابتدا عرض کنیم که منظور ما از شعر پیشرو، شعر آوانگارد غربی نیست که هرچه بیش تر از سنت فاصله بگیرد؛ بلکه سبک شعری پیشرو را که به آن قائلیم، این طور معرفی نموده ایم:

شعر پیشرو در کلیت خود، در میانه ی شعر سنتی و شعر نو قرار دارد به شکلی که سعی می کند بسیاری از امتیازات شعر سنتی را به میراث برده باشد اما از بسیاری از قوانین دست و پاگیر آن هم ـ هرجا نیاز است ـ  دست بردارد و پا فراتر نهد.
شعر پیشرو به شعر نو هم نزدیک بوده، از میان گونه های آن، آزادتر از نیمایی و موزون تر از سپید و مانند آن است.
انعطاف پذیری، یکی از ویژگی های بارز در شعر پیشرو است بطوری که در شیوه ی کلی وزن پردازی و قافیه پردازی بارها با آن روبرو می شویم.
شعر پیشرو در فرا دست خود به مکتب فلسفی - ادبی نور‌گرایی (ترسیم طبیعت و سنت با قلم موی معنویت بر بوم عصر نوین)
وابسته است و در فرو دست خود، دارای گونه هایی است همچون سه گانی، سروش، سه گلشن، شعر سبز یا چند آهنگ، شعر تک و ....

وزن پردازی در گونه های شعر پیشرو ممکن است به هر یک از شیوه های پیش از آن باشد مانند عروضی رسمی، نیمایی، سپیدوار اما نوع خاصی از وزن پردازی هم هست که کاملا یا تا حد بسیار زیادی ویژه ی این گونه شعرهاست که آن را وزن پردازی پیشرو نامیده ایم و دارای انواعی است همچون وزن پردازی پیشرو بصورت ملایم و برگشتی و همچنین وزن پردازی پیشرو بصورت تند و شیب دار.
(ادامه دارد)