پست های وبلاگ

✒️ ادبیات، فریاد خاموش مردم

✒️
مقاله‌ای به قلم یعقوب پایمرد

در زمانه‌ای که فریادها در بی عدالتی، استکبار ستیزی، قدرت طلبی،خودخواهی و،،،، گم می‌شوند،
ادبیات هنوز نجوا می‌کند. گاهی آه می‌کشد، گاهی می‌خروشد.
اما هیچ‌گاه ساکت نیست. ادبیات، فریاد خاموش مردمی‌ست که نه رسانه دارند، نه تریبون.
مردمی که رنج را در رگ‌های خود می‌کشند اما واژه را چون سلاحی بر دوش دارند.
قلم، تنها ابزاری‌ست که از دستان کارگر تا قلب شاعر، از ذهن اندیشمند تا زبان کودک، می‌چرخد و می‌نویسد.
گاه از ظلم، گاه از عشق، گاه از وطن. اما همیشه از انسان.
من، یعقوب پایمرد، فرزند کوه و قلمم. از تبار آنان که صداقت را به بها فروختند، نه به بها خریدند.
قلمم آغشته است به خاک زادگاهم، و کلماتم، پناهِ دردهای بی‌نام‌ونشان‌اند. ادبیات برای من فقط هنر نیست، تعهد است.
مقاومت است در برابر فراموشی، در برابر تحقیر، در برابر تحمیل.

کسی چه می‌داند؟ید یک شعر، سرنوشت ملتی را بیدار کند. شاید یک جمله، خواب‌رفتگان را فریاد شود. اگر مردان سیاست ندانند، شاعران می‌دانند: هر واژه، سرنوشت است.

در جهانی که ماشین‌ها تصمیم می‌گیرند، شعر باید بایستد. و در روزگاری که انسان به عدد تبدیل می‌شود، نویسنده باید فریاد بزند: «من هنوز زنده‌ام!»
ادبیات نه تجمل است، نه سرگرمی. ادبیات، وظیفه است. وظیفه‌ای برای زنده ماندن وجدان جمعی، برای زنده نگه‌داشتن حقیقت


یعقوب پایمرد (زلقی