سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

پنجشنبه 16 تير 1401
  • روز ماليات
9 ذو الحجة 1443
  • روز عرفه - روز نيايش
Thursday 7 Jul 2022

    بیشترین مخاطب

    کانال تلگرام شعرناب

    بنویس تا زنده بمانی ،هر که نوشت پادشاه می شود. فکری احمدی زاده(ملحق)

    پنجشنبه ۱۶ تير

    پست های وبلاگ

    شعرناب
    زهرا رستمی شاعر رومشکانی
    ارسال شده توسط

    لیلا طیبی (رها)

    در تاریخ : پنجشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۰ ۰۴:۲۹
    موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۲۷۴ | نظرات : ۳

    مهربانو "زهرا رستمی زرین‌آبادی" شاعر لرستانی، زاده‌ی یکم فروردین ماه ۱۳۶۹ خورشیدی در شهرستان رومشکان است. وی در زادگاهش، رشد و نمو یافت و تحصیلاتش را تا کارشناسی آموزش ابتدایی ادامه داد.
    ایشان از اعضای فعال و رسمی انجمن ادبی چرداخ شهرستان رومشکان است و لقب غزل بانوی رومشکان را دارا است. همچنین وی نخستین بانوی رومشکانی است که به چاپ و انتشار اشعارش اهتمام ورزیده است.
    ایشان در سال ۱۴۰۰، برگزیده‌ی نخستین جشنواره‌ی هنر و ادبیات امید استان لرستان در بخش دانشجویان، شد.

    ▪︎کتاب‌شناسی:
    - دورهمی قلم‌ها (کتاب مشترک) 
    - نغمه‌های پالیز (کتاب مشترک) 
    - آرزوهای بی‌طلوع (مجموعه غزل و نثر مستقل) 

    ▪︎نمونه شعر:
    (۱)
    [خوش چهره] 
    ای یار بلند قامت و خوش چهره و اندام
    خوش باد صبایی که بیارد ز تو پیغام 
    ای سر به فراز آفاق کشیده
    بیهوده مگردان تو مرا در بر ایام 
    گر میل وصال تو به ما نیست چه باشد 
    از من ز تو خوش گفتم لیک از تو به دشنام
    آن خون دل ماست که جوشد ز لبانت  
    آتش زند آن‌کس که بگیرد ز لبت کام
    با ما ننشینی و چنان نیست که دانی 
    آخر برسد عمر گران‌مایه به فرجام.

    (۲)
    [پرستار] 
    نامش پرستارست و هر کس را پرستاری کند 
    هر بی‌کس و بیچاره‌ای را دائما یاری کند 
    جانش گذارد در کف دستان بی‌منت ولی 
    شب تا سحر بیمار را باید پرستاری کند 
    از خواب شیرین می‌زند تا تلخ نباشد کام ما 
    عمر گرانش را فدای درد و بیماری کند 
    در جانفشانی‌ها نباشد هیچکس امثال او
    تا که برای حفظ جان مردمش کاری کند 
    این‌ها فرشته گشته‌اند اندر جلد آدمی 
    با هر مریض بی‌کسی احساس غم‌خواری کند 
    در خدمت این جامعه حافظ جان‌ها بوده‌اند 
    بی‌آنکه بشناسد کسی با هر که همکاری کند.

    (۳)
    [وصال میل سرد تو]
    خوشا آن کام شیرینی که می‌گیرم ز لب‌هایت 
    که رخم دل دوا گردد به بوی زلف پیدایت 
    من از درد درون خود نهانی آتشی دارم
    میان این همه یاران؛ نگار مه‌وشی دارم 
    من از جور فلک گریم و می‌داند که من چونم 
    خدایا این چنین تا کی اسیر چرخ گردونم 
    من از بخت سیاه خود ندارم نکته‌ای گفته 
    و آهی که نمی‌داند خدای من کجا رفته 
    منم چون شیر در بندی به حال خویش می‌مویم 
    و دور از هستی و مستی سخن با خویش می‌گویم 
    منم و ناله‌ی شب‌ها و او در های‌هوی خود
    دلا تا کی ننوشم من خنک آب از سبوی خود 
    تو آن سنگی که سنگینی کند دردش درون من 
    چگونه تو نمی‌خوانی غزل‌های جنون من 
    خدا داند به پلک من تو همچون خواب سنگینی 
    در آغوشم بیا که تو همان خواب شیرینی 
    همه از دیگران نالند من خویشان هم خونم 
    گمان تو هم از خویشی که می‌سوزد غمت بالم 
    همه از آن شبی گویند که تو دیگر نمی‌آیی  
    بیا هم درد و درمانم که تو مجنون و شیدایی  
    من از زخم تن از دوری ندارم غم در جانی 
    و می‌دانم تو آن عشقی که با من نیک می‌مانی 
    خیالم روز و شب گشته وصال میل سرد تو 
    بیا آغوش خود بگشا که باشم هم نورد تو 
    خزان دوری رویت نبینم چون تو در جانی 
    که تا تو چون منی داری به دور از میل بارانی.

    (۴)
    [جان من را بستان] 
    خوش باش که ما هم خدایی داریم 
    در خیال تلخ خود شور و نوایی داریم 
    چون بگوئیم و بخندیم جهان جز این نیست 
    در گلستان ادب نیز هوایی داریم 
    چشم تو نیز به رخساری چون من روشن باد
    که به محنت گه دنیا خدایی داریم 
    جان من؛ لب بر لب یار بنه که نوشت باد
    به تو بد نگذرد چون نیک سرایی داریم 
    لامروت؛ درد و رنج و غم را یکجا داده‌ای!!!
    ما ز پیمانه‌ی لبریز عبایی داریم 
    نا امیدی به سرای دل ما راهش نیست 
    به هر زخم نمک خورده‌ای دوایی داریم 
    سفرت رو؛ به سلامت بروی که نوشت باد
    ما ز میخانه‌ی خود نیز همایی داریم 
    جان من را بستان یا رب اگر خوش این است 
    ما که چون جان، ز تن به میل جدایی داریم.

    (۵)
    [بصیرت] 
    رهبرم، راه من از روضه‌ی رضوانی توست 
    موج تکبیر و اذان؛ واژه‌ی روحانی توست 
    گلشن از رنج خزان با دل بیمار چه کرد
    که دل آرامی من، گفته‌ی بارانی توست
    روح اقدس که دمد همچو صبا واله و مست 
    گوشه‌ای از کرم شوکت ربانی توست 
    مهر لبیک، زنم ساده روم کوی بسیج 
    مست و مجنون شدن از جرعه‌ی عرفانی توست 
    نه دی با همه از روح خدا می‌گویم  
    که بصیرت سخن ساده‌ی سبحانی توست 
    گوشه چشمی نظری کن ز کرامات وجود
    که ولایت به همه؛ مطلق یزدانی توست  
    روز میثاق است و من جان را نثارت می‌کنم  
    زینت ایران زمین گلزار ایمانی توست 
    زرینا چون عسس نتوانی‌اش مدح و ثنا 
    چفیه بر گردن همی آیت مهمانی توست.
     
    گردآوری و نگارش:
    #لیلا_طیبی (رها) 
     

    منابع
    - گفتگوی نگارنده با شاعر.
    - رومشکان نیوز.

    ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
    این پست با شماره ۱۱۹۴۶ در تاریخ پنجشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۰ ۰۴:۲۹ در سایت شعر ناب ثبت گردید

    نقدها و نظرات
    ابوالحسن انصاری (الف رها)
    جمعه ۶ اسفند ۱۴۰۰ ۲۳:۲۷
    خندانک خندانک خندانک خندانک
    فرهاد احمدیان
    جمعه ۶ اسفند ۱۴۰۰ ۲۳:۴۴
    سلام و عرض درود خدمت خانم طیبی تشکر فراوان از زحمات شما بسیار عالی
    حسین شفیعی بيدگلی
    جمعه ۱۳ اسفند ۱۴۰۰ ۰۹:۲۸
    خندانک خندانک خندانک خندانک
    تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



    ارسال پیام خصوصی

    نقد و آموزش

    نظرات

    مشاعره

    کاربران اشتراک دار

    حمایت از شعرناب

    شعرناب

    با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

    کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
    استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
    0