سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

دوشنبه 7 مهر 1399
  • روز آتش نشاني و ايمني
  • شهادت سرداران اسلام: فلاحي، فكوري، نامجو، كلاهدوز و جهان‌آرا، 1360 هـ ش
11 صفر 1442
    Monday 28 Sep 2020
      دو خصلت است که بالاتر از آن چیزی نیست: ایمان به خدا و سود رساندن به برادران. امام حسن عسكري(ع)

      دوشنبه ۷ مهر

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      حکایت های ادامه دار من و کرونا
      ارسال شده توسط

      مرضیه حسینی

      در تاریخ : حدود ۱ ماه پیش
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۲۲۳ | نظرات : ۸


      گفته بودم اگه نون نباشه آدم گرسنه می مونه. این اتفاق افتاد. وقتِ شام بود‌. باید سبک و ساده می خوردیم. رفتم درب یخچال رو باز کنم تا ببینم از اون نون هایی که احتکار کرده بودم چقدر باقی مونده که اصلا نونی در کار نبود...
       گفتم خدایا حالا چی بخوریم؟ دیر وقته نمی تونم غذایِ دیگه ای درست کنم..
       هِی هِی اگه نون بود... 
      یه عالمه گزینه برای خوردن داشتم... نون و پنیر، نون و ماست، نون و تخم مرغ، اصلا نونِ خالی...
      خلاصه اون شب یه جوری سر کردیم. با خودم گفتم فردا صبحِ زود میرم نونوایی و دوباره یه عالمه نون میخرم. صبحِ اون روز تا چشممو باز کردم. گفتم هنوز زودِ...ده دقیقه ی دیگه بیدار میشم.. بعدِ ده دقیقه  گفتم: پنج دقیقه دیگه... یکم دیگه بخوابم.. 
      هِی پنج و ده گفتم که به خواب عمیق رفتم...
       وقتی بیدار شدم دیگه نونوایی تعطیل شده بود.. رنگ به رخسار نداشتم آخه باید صبحانه رو هم بدون نون سَر می کردم..حالا من که هیچی بیچاره خانواده ام که با وعده هایِ سرِ خرمنِ من دلشونو خوش کرده بودن. خلاصه بعدازظهر رفتم نونوایی...همین که پامو درِ خونه گذاشتم بیرون، صدایِ پِچ پِچ دو تا آدم از سرِ کوچه میومد. با خودم گفتم نکنه دوتا کرونا ویروس باشه. منتظرن که من برسم سر کوچه و بِهِم حمله کنن... خیس عرق شدم. حدسم درست نبود...واقعا آدمیزاد بودن...ماسک زده بودن...کمی جلوتر که رفتم از دور یک عده پسر نوجوون داشتن میومدن تا به من رسیدن که مجهز به ماسک و دستکش بودم شروع به سرفه های بلند کردن و خندیدن. یه جورایی میخواستن منو مسخره کنن. منم اصلا محلشون نذاشتم و سرعتمو بیشتر کردم. نونوایی که رسیدم آقا نونوا تا منو دید انگار که من از وزارت بهداشت اومدم و بازرسم. سریع یک 
      کیسه پلاستیکی دستش کرد و به مشتری گفت: دفعه ی دیگه پول قبول نمی کنم. برای مشتری بعدی کارت کشید و دکمه های کارتخوانو با همون رسید کاغذی زد.. منم نونامو گرفتم و بدون هیچ حرفی، سریع راهیِ خونه شدم. خیلی سنگین بود. 
      هر آدمی که بِهِم نزدیک می شد جا خالی میدادم..بعدِ چند تا جاخالی یکدفعه کفشم به جدول خیابون گیر کرد و یک متری جلو پریدم و زمین خوردم. ولی من همچنان کیسه ی نون رو تو بغلم سفت چسبیده بودم که رو زمین نیفته و کرونایی نشه. حالا از خجالت نمی تونستم بلند بشم. دور و برمو نگاه کردم که کسی منو ندیده باشه. دو تا آقا کنار ماشینشون ایستاده بودن ولی جوری وانمود کردن که منو ندیدن. حالا خجالت به کنار. فکر می کردم به لباس هام کرونا ها چسبیدن و دارم بهم می خندن. و میگن: دیدی خودش خودشو به دامِ ما انداخت.با خودم گفتم خدایا چرا هر چه سنگه پایِ لنگه. من که از این زندگی خیری ندیدم... که یکدفعه کرونا ها احساساتی شدن و گفتن ولش کن بابا این همون شاعِرَست...
       ولی از اونجاییکه خیلی بیرحمن گفتن نه! ما احساس حالیمون نیست.. منم گفتم به اینها اعتمادی نیست.. رفتم خونه و تا جوون داشتم خودمو ضدعفونی کردم...
      خلاصه نون هامو به سلامت رساندوم...‌
      راستش این روزها دلم بیشتر از هر وقتی غریب میشه. یاد روزهایی میفتم که چه راحت صبح ها بویِ نونِ تازه توو خونه می پیچید... و فقط به نظرم یک نون بود و بس...نه چیزی زیادی...
      وقتی زنگ خونه به صدا در میومد حداقلش می دونستم آدمیزاد پشت درِ...
      ِ ولی حالا با صدای زنگِ در، دلم هُری می ریزه نکنه کرونا ویروس باشه... منظورم همون آدمی که پشتِ درِ نکنه ناقل کرونا باشه.. نگرانِ مادرم.. نگران پیرزن همسایمون...خیلی وقته مادرمو نبوسیدم و تو آغوش نکشیدمش.. دستاشو نبوییدم... یادش بخیر اون روزا روزهای سلامتی رو میگم، چه راحت با همون دستهای نشسته تو مترو یک بیسکویت میذاشتم توو دهنم و فقط از نظرم یک بیسکویت بود...
      اون روزها اصلا انگار مریضی نبود...
      حالا داشته هایِ به ظاهر ناچیزِ اون روزهام، آرزوهایِ بزرگ این روزهام شدن...
      خدایا دوباره داشته های کوچیکمو بهم برگردون...
      آمین.
      مرضیه. حسینی

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۱۰۲۸۴ در تاریخ حدود ۱ ماه پیش در سایت شعر ناب ثبت گردید

      نقدها و نظرات
      م فریاد(محمدرضا زارع)
      حدود ۱ ماه پیش
      سلام خانوم حسینی عزیز خندانک
      عالی بود... عالی خندانک خندانک خندانک
      چه طنز دلنشینی... روون و یکدست خندانک
      هربار که داستانی از شما میخونم به خودم‌میگم این دختر یه نویسنده ی با تجربه ست نه تازه کار خندانک
      شروع و میانه و پایان بندی خوب، روال منطقی داستان، طنزهای مخملی و ملایم و دلنشین... و پیام داستان که بدون هیچ تحکم و شعارزدگی به مخاطب منتقل میشه... همه و همه نشون از استعداد و تجربه و خلاقیت آینده داری داره خندانک
      بهتون تبریک میگم دختر خوبم خندانک

      منم دقیقاً توی این موقعیتهای نان فراموشی و خواب دوستی و... چندباری گیر کردم، ولی از اونجایی که بقول شاعر: من نه آنم که زبونی کِشم از چرخ فلک!
      و از طرف دیگه از کودکی عاشق بوی نون و نون بودم، آرد خریدم گذاشتم توی خونه و واسه خودم نون میپزم و لذت میبرم خندانک
      بدون هیچ ترس و واهمه ای از بانو کرونا و صف نون و...
      فک کنم راه من بهتر از راه پیشنهادی شعله بود، اون راهش هزینه زیاد داره... نون پختن و یاد بگیرین ببینین چه آرامش و لذتی داره خندانک
      راستی میدونستین حافظ بزرگ، نانوا بوده؟
      شغلش نانوایی بوده... نان و شعر از دیرباز خیلی به هم ربط داشتن، و شاعرا همش دنبال نون میدویدن! خندانک البته این روزها که همه دنبال نون میدون خندانک

      فک کنم طولانی شد کامنتم
      ممنون بخاطر داستان لذتبخشتون خندانک
      باغ آرزوهاتون پرمیوه خندانک
       مرضیه حسینی
      مرضیه حسینی
      حدود ۱ ماه پیش
      شعله جان من واقعا خیلی عاشق نون و کیک و شیرینی هستم درست کردنش رو هم خیلی دوست دارم خندانک ولی من روزهای بدون کرونا رو بیشتر از همشون دوست دارم : خندانک خندانک
      شعله(م جلیلی)
      شعله(م جلیلی)
      حدود ۱ ماه پیش
      سلام من راهکارم راحتتره مرضیه جان خندانک
      هرچند منم گاهی نون درست میکنم از هر انگشتم هنر میریزه خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
       مرضیه حسینی
      مرضیه حسینی
      حدود ۱ ماه پیش
      درود استاد مهربانم. ممنون که وقت گذاشتید و به لطف داستان این حقیر را مطالعه نمودید خندانک استاد من عاشق نون ام. جاش که برسه نون پختن هم یاد میگیرم. خندانک ولی خیلی سخته خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      شعله(م جلیلی)
      حدود ۱ ماه پیش
      سلام مرضیه ی گلم
      این برخورد بعضی ادمها رو نشانه ی بی فرهنگی بدون که نسبت به یه انسان که پروتکلها رو انجام میده اینجوری برخورد میکنن ولی عزیز دلم نیازی نیست بری نونوایی اسنپ نصب کن نون میارن دم خونه تون من همین کارو انجام میدم.
      خیلی خندانک قشنگ و ساده نوشتی خندانک
       مرضیه حسینی
      مرضیه حسینی
      حدود ۱ ماه پیش
      درود شعله ی نازنینم. چشم عزیزم. به مهر خواندی بانو جان...ولی من روزهای بدون کرونا میخوام.. خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      افسانه هادی(رخشانه)
      حدود ۱ ماه پیش
      درود. تا نباشد این جدایی ها کس نداند قدر یاران را.
      کویر خشک میداند بهای قطره باران را
       مرضیه حسینی
      مرضیه حسینی
      حدود ۱ ماه پیش
      درود بر شما بانو رخشانه عزیزم خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



      ارسال پیام خصوصی

      نقد و تحلیل شعر شاعران

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0